المسعودي ( مترجم : محمد جواد نجفي )
359
اثبات الوصية لعلي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي )
4 - روايت شده كه ابو حنيفه رفت درب خانهء صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله تا مسألهاى پرسش نمايد ، به او اجازه ندادند ، درب خانه نشست كه شايد او را اجازه دهند ، امام كاظم كه در سنّ پنج سالگى بود از خانه بيرون آمد ، ابو حنيفه گفت : اى جوان مسافرين در اين شهر شما كجا بايد قضاء حاجت كنند ؟ حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام به ديوار تكيه كرد و فرمود : اى پير مرد ! بايد از كنارههاى جويها ، محل ريختن ميوهجات ، منزلگاه مسافرين ، وسط جادهها ، مقابل مسجدها ، نزديك درب آنها ، رو به قبله بودن و پشت به قبله بودن خوددارى نمايد و خود را بطورى پنهان كند كه ديده نشود ( غير از اين چند مكانى كه گفته شد ) در هر جا كه قضاء حاجت كند مانعى ندارد . ابو حنيفه مراجعت كرد و با امام صادق عليه السّلام ملاقات نكرد . 5 - از نصر بن قابوس روايت شده كه گفت : من در حضور حضرت صادق مشرّف شدم ، از امام بعد از آن حضرت سؤال كردم ؟ فرمود : موسى بن جعفر بعد از من امام است . 6 - روايت شده كه حضرت صادق اسماعيل را كه پسر آن حضرت بود دوست ميداشت ، در حق او دعاى خير ميكرد ، لذا بين دوستان اسماعيل و دوستان موسى بن جعفر عليه السّلام مشاجره در گرفت ، دوستان اسماعيل در زمان حيات امام صادق عليه السّلام مقام امامت را براى اسماعيل ادعا كردند ، دوستان موسى بن جعفر عليه السّلام به آنان گفتند : راجع به اين موضوع با ما مباهله كنيد « 1 » ، به طرف صحرا رفتند تا مباهله نمايند ، ابرى بر سر آنان سايه افكند و براى دوستان حضرت موسى
--> ( 1 ) مباهله : در حق يكديگر نفرين و لعنت كردن - المنجد .